Ingen veg tilbake

Det er trettisju fjøler på veggen. Trettisju lengder med ståande furupanel. Heile lengder av første sortering. Lite kvist, ingen skøytar. Eg har sete her i heile kveld og berre sett på den veggen. Telt fjøler. Fleire gonger for å vere sikker. Ein gong kom eg til trettiåtte, men det var feil. Det er trettisju. Eg tel dei ein gong til for å vere sikker – og for å gløyme.

Det er først når ein tek ned eit bilde ein legg merke til kor mykje det ein gong så trekvite furupanelet har falma. Då alt var nytt var heile veggen slik. Lys og fin. Den gongen trudde vi det kom til å vere slik for alltid. Sjølv om vi inst inne veit at slik er det ikkje. Vi vil ikkje innsjå at ting kan endre seg. Men alt falmar med tida. Spesielt furupanel. Vi legg berre ikkje merke til det. Vi merkar ikkje så godt endringar som går gradvis. Ein lys firkanta flekk på veggen minner om det som ein gong var. Om ei stund vil den og vere vekke. Så er alt gløymt.

Eg prøvar å overhøyre bankinga på døra. Du vil inn, men eg bryr meg ikkje. Vil ikkje snakke med deg. Ikkje no. Du kjem rett inn likevel, med skoa på. Rett frå den skitne gata og inn på parketten. Kastar jakka di på golvet. Eg møter ikkje blikket ditt, men eg veit korleis det ser ut. Eg har sett det før. Røyser meg og går ut på kjøkkenet. Spør om du vil ha kaffi, men du svarar ikkje. Du spør meg i staden korleis eg kunne gjere noko sånt. No er det min tur til ikkje å svare. Brukar ekstra lang tid på å lage ei heil kanne kaffi som ingen kjem til å drikke. Alt for å utsette samtalen lengst mogleg.

– «Har du tatt ned bilde og?!» ropar du frå stova. Ikkje uventa, men det tok lengre tid enn eg hadde trudd. Rekna med at du ville oppdage det med ein gong.

– «Lettare å ikkje tenkje på det då» seier eg i det eg kjem inn igjen i stova. Har med meg kanna og to koppar som blir plassert på sofabordet. Synk ned i stolen der eg har tilbrakt kvelden. Ingen av oss seier noko meir på ei stund. Eg høyrer du trekk pusten slik du brukar å gjere rett før du skal til å sei noko alvorleg. Men det kjem ingenting. På tredje forsøk får du det til.

– «Vi kunne ha prøvd eit eller anna» seier du.

– «Nei – det var ingen annan utveg» protesterer eg med meir kraft i stemma enn eg hadde tenkt.

– «Er du heilt sikker på det?» Eg kjenner at du ser bedande på meg. Ein liten augneblink vert eg usikker. Kanskje det var noko vi kunne ha gjort? Men eg skubbar tanken fort frå meg. Har vore igjennom dette mange gonger før. Det var ingen annan utveg.

– «Ja – eg er heilt sikker» svarar eg. Litt meir dempa denne gongen. «Vi har brukt nok pengar på den bilen. Var på tide å skrape den no.»

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s