Det er ei tid for alt

Utsikta frå varden er upåklageleg. Her i frå ser ein om lag heile den langstrakte dalen. Heilt til endes kan ein sjå. Det er i grunn berre kvaliteten på auga det står på. Eller kikerten om ein har det. Anders har ein veldig god kikert. Han set ofte her og ser utover. På alle gardane. Nokre meir velhaldne enn andre. Han ser rett ned på huset og garden der han og broren Knut bur. Ein av dei velhaldne om han skal sei det sjølv. Og det må han nok for det er neppe nokon andre som seier det. Garden ligg for seg sjølv heilt innerst i dalen. Rett under fjellet der Anders no set og kviler. Sjølv om han framleis er ganske sprek har åra sett sitt preg på kroppen. Det er ikkje med like lette steg han forserer liene og bakkane no som før. Men det skal mykje til for å hindre han i ta turen opp her. Han vert aldri lei denne utsikta. God trim er det og. Minst tre gonger i veka. Det er han som alltid har vore den spreke av dei to. Dei siste åra, spesielt det siste, har vore hardare for Knut enn han sjølv. Dei har budd på garden heile livet. Det har sjølvsagt vore damer innom, men ingen av dei fall i smak. Det er i alle fall den forklaringa dei sjølv brukar å komme med om temaet skulle komme opp. Det er lenge sidan det var for seint for slike ting så det er ikkje så mykje å dvele over no. Anders ser på klokka. Det er på tide å komme seg ned att. Postmannen kjem snart med trygda. Det er Anders som tek seg av slike ting. Foreldra såg tidleg at Knut var meir av den praktiske sorten. Etter at dei tok over har Knut hatt ansvaret for bygningane og maskinene på garden. Anders har tatt seg av papirarbeid og økonomi. Resten har dei delt på.

Anders har så vidt sett seg på trappa då postbilen svingar inn på tunet. Vanlegvis puttar han posten i kassa, men trygda vert levert på døra ein gong i månaden. Han helsar, men vert sittande. Han er meir sliten etter turen enn han likar å innrømme.

– «God dag. Står til?» seier postmannen som har sveiva ned ruta. Han heiter Harald og har kjørt denne ruta fast i mange år. Sikkert snart 30.

– «God dag. Jau då, ein kan vel ikkje klage» svarar Anders, og håpar på at Harald har tenkt å komme ut av bilen med posten og trygda slik at han slepp å røyse seg.

– «Flott vær i dag.» Harald ser ned i veska si mens han snakkar.

– «Det er ikkje så verst. Har nett vore opp på varden ein tur.»

– «Du helde deg godt. Kva Knut drive med då? Lenge sidan eg har sett han.»

– «Nei du veit – han har no alltid eit prosjekt på gong.»

– «Han har vel da. Ja, ja, eg har no med meg trygda i dag.»

Anders er begynt å bli irritert. Det er tydeleg at Harald ikkje har tenkt å komme ut av den pokkers bilen, så han må nok pent røyse seg. Men han skal no alltids greie det, sjølv om både kne og korsrygg protesterer. Han får retta seg ut, og går med bestemte steg bort til bilen. Han signerer slik som vanleg og får post og pengar i retur. Dei har bedt om å få trygda utbetalt kontant. Stolar ikkje det slag på desse bankane. Etter at all nødvendig høfleg prat er gjort unna kan dei omsider avslutte samtalen og gå kvar til sitt. Anders går inn på kjøkkenet. Knut ligg på divanen inne i stova. Dei krangla i dag tidleg. Anders meiner dei burde legge ned. Det er ikkje økonomi i sauedrift lengre. Sjølv ikkje på den spartanske måten dei driv. I alle fall ikkje i forhold til arbeidsmengda. Dei vert ikkje yngre med åra heller. Kanskje dei kunne flytte til Spania slik som mange andre på deira alder har gjort. Knut ville ikkje høyre snakk om noko slikt.

– «Sliten i dag?» ropar Anders, men får ikkje noko svar. Ikkje så uvanleg det. Knut er ikkje av den pratesalige sorten. Ein kvalitet som ikkje gjorde det lettare å få damene til å bli verande på garden. Det vert ikkje spesielt betre når han er sur.

– «Kaffien er vorten kald så eg set på ei ny kanne.» Han får ikkje heilt tak i svaret frå stova, men tar det uansett som eit ja. Knut er ikkje den som seier nei takk til kaffi. Han lagar seg to skiver med smør og sukker mens han ventar på at kaffien skal renne ned. Han finn fram eit fat, to koppar, heller kaffien over på termosen og tar alt med seg inn i stova. Knut ligg med avisa over ansiktet slik han brukar å gjere når han vil sove, eller berre ha litt tid for seg sjølv. Det hindrar ikkje Anders i å prate i veg.

– «Eg har tømt i kaffi til deg altso» seier han og set seg i godstolen. I frå den ser han ut vindauga som vender mot sør og vest. Med utsikt til løa, bøen og vidare nedover dalen. Her sit han ofte og filosofera over livet. Tenkjer på om alle dei vala han har gjort i livet har vore dei rette. Han tenkjer ofte på ho eine som glapp. Det var noko heilt spesielt mellom dei to. Men det vart ikkje til at han gjorde noko med det. Til slutt vart ho lei av å vente. Er det noko han angrar på så er det at han let ho gleppe. Det, og at han endå ikkje har fortalt Knut at slaktebilen alt er tinga. Dei har diskutert drifta mange gonger, men dei vert aldri einige. Til slutt bestemte Anders seg for at no var det nok. Utan å informere Knut har han ordna det slik at i morgon tidleg kjem slaktebilen og hentar alle sauene. Han burde sikkert fortelje det snart.

Neste morgon står Anders på tunet og ser slaktebilen forsvinne nedover vegen. Det er så vidt sola greier å halde seg over fjellryggen. Einaste skya i sikte er frostrøyken rundt hovudet hans. Det er ei sky inne i Anders og. Det var meir sårt å sende frå seg sauene enn han hadde sett føre seg. Men no er det gjort. Sjølv om det er vemodig kjenner han og at skuldrane letnar. Knut reagerte overraskande roleg når Anders omsider fekk fortalt kva som var i gjere. Kanskje han var glad for at Anders hadde tatt valet for dei. Så slapp han sjølv. Men han ville ikkje vere med ut når sauene skulle hentast. Anders går inn på kjøkkenet. Set på litt kaffi. På golvet står kofferten ferdig pakka. Flybilletten til Spania ligg på bordet. Om litt kjem taxien. Anders tek med seg termosen og to koppar inn i stova. Knut ligg på divanen med avisa over ansiktet.

– «Eg har tømt i kaffi til deg altso» seier han og set seg i godstolen. Ein siste gong sit han her og ser utover det heile. Ein siste gong før turen går sørover til varmare strøk. Livet her på garden har vore godt. Men no er tida inne for å bryte opp. Det er ikkje det same lengre. Taxien er komen. Han tar med seg koppane ut på kjøkkenet, slår ut resten av kaffien, vaskar dei raskt i kaldt vatn og set dei til tørk i stativet. Så tar han med seg kofferten og billetten ut på trappa. Låser døra bak seg og set seg i taxien som skal ta han til flyplassen. Knut ligg på divanen i stova. Med avisa over ansiktet. Slik han har gjort det siste halve året.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s