You learn

Det kjem som ei stor overrasking då Lisbeth seier at ho ikkje vil vere i lag med han meir. Sånn heilt ut av det blå. Ho hadde jo sagt at ho ville elske han always forever den fredagskvelden i baksetet på Asconaen. Det var då Donna Lewis kom på anlegget og song «I love you always forever» ho sa det. «Ja, det gjer eg» hadde ho sagt. Han skjønte ikkje kva ho meinte med det. Då lo ho litt og sa «Eg elska deg vel – always forever». Det betyr for alltid skulle han meine. Og no står ho her å seier at det er slutt. «Men vi kan jo vere venner» sa ho og. «Æh – ja det kan vi» svarte han i ørska. Han skjønar ikkje heilt kva som har skjedd. Dei som nett hadde tre-vekers-jubileum. Ho var den første kjærasten han hadde hatt. At det skulle vare always forever på første forsøk var kanskje litt optimistisk, men noko lengre enn dette hadde han no venta.

Det er vel ikkje anna å gjere enn å gå heim. Etter kvart som han får gått av seg litt av skuffelsen går humøret meir over i sinne. Venner liksom. Det kan ho berre gløyme. Han er så sint at han sparkar hardt i autovernet. Det gjer ganske vondt, men han latar sjølvsagt som ingenting og går vidare – lett haltande. Når han får tenkt seg endå litt meir om så var det i grunn ikkje anna å vente. Det er noko med damer som høyrer på Alanis Morissette. Dei blir litt vanskelege å ha med å gjere. Ho gav han ein Morissette-CD i gåve på tre-vekers-dagen deira. No i ettertid ser han at det truleg var eit hint. Men godtruande som han er, tok han sjølvsagt ikkje det. Den CDen skal i alle fall rett i boss når han berre kjem seg heim. Litt irriterande at det er ein ganske god CD.

Når han no veit korleis det kjennes ut å bli dumpa, er han usikker på om det er verdt å utsette seg for den faren igjen. Det er ikkje berre i foten det gjer vondt. Det er fleire fisk i havet har han hørt folk seie i slike situasjonar. Men han har eigentleg aldri vore spesielt begeistra for fisk. Han er meir ein kjøtmann. Han er truleg av den maskuline typen som passar best aleine. Der han går langs vegen føler han seg som ein einsam cowboy på veg mot solnedgangen. Kanskje han skulle satse på hest.

Ein «Jagged little pill» høyres ikkje ut å vere så lett å svelgje. Å kaste denne CDen er heller ikkje det han helst vil. På ei anna side er han litt bitter. Før den går i bosset skal han i alle fall høyre «Ironic» ein siste gong. Eller kanskje «You Learn» passar betre på ein dag som denne. Han kjenner seg godt att i tekstane. Spesielt no. Det er noko bittert med Alanis og songane hennar og. Men det er vel gjerne slik livet er. At ein får servert pillar i ulike formar og fargar. Nokre vanskelegare å svelgje enn andre. Etter nærmare ettertanke er det kanskje litt forhasta å kaste den CDen no så raskt. Det kan jo hende ho angrar i morgon.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s