Tre fluger

I glaskarmen ligg det tre daude fluger. På rygg – kapitulert for naturen sine brutale reglar. Dei fleste vaksne eksemplar av musca domestica, som husfluga heiter på fint, får berre leve om lag ein månad. Då har dei gjort sin misjon. Veit forresten ikkje heilt kva misjon dei har, men om ikkje anna så har dei heilt sikkert lagt sine par tusen egg for å halde bestanden gåande. Slik at det alltid er minst ei på vakt når eg skal sove middag. Sjølv er eg vel heldig som har halde da gåande i drygt trettiseks år. Men utan å ha sått eit einaste frø for å bere slektsnamnet vidare. Eg nok gjort min misjon her eg og, utan at eg veit kva nytte det har vore. Ikkje ei bragd for historiebøkene. Ikkje ein gong verdt ei lita fotnote, eller ein rubrikk i lokalavisa. Forholda vert for små i slike bygder som det her. Det vert som med hjorten som går ute på bøane. Det er ikkje ein make til kvar. Den hannen som ikkje god nok, eller sterk nok, vert gåande åleine. Har omsider innsett at ho eg ville ha, har valt annleis og ser ut til å vere sers nøgd med det. Kunne ha lagt meg ned på rygg eg og, men det tar for lang tid. Har ikkje tolmod til slikt. I morgon reiser eg her i frå.

Sjeldan har syrinen framfor huset blomstra meir enn i år. Det er ikkje vanskeleg å kjenne lukta bort på trappa. Tar min siste røyk før avreise. Her har eg sete mang ein kveld. Men ikkje aleine må vete. Tankane er der alltid. Lurer ein eller annan stad der inne. Hoppar fram når eg ein sjeldan gong har senka skuldrene og gløymt dei ein augneblink. Aldri fred å få. Sjølv den intense lukta frå syrinen kjempar forgjeves mot den bitre eimen av brente bruer. Dei siste av dei gjekk opp i røyk på bygdefesten førre helg. I etterpåklokskapens lys er det lett å sei at eg ikkje skulle ha gått på den i det heile. Er det noko eg er ekspert på her i livet så er det etterpåklokskap. Ein totalt unyttig eigenskap som ikkje er egna til anna enn å fóre fylleangsten til brestepunktet. Den er velfødd nok med det som er. Det fatale slaget var spikaren i kista for ei kvar framtid her. Ho veit godt kvar ho har meg. Ho veit godt at ho kan få meg kor tid som helst. Men ho vil vist ikkje. Ikkje vart ho vidare imponert av min siste opptreden heller. Eg vart ikkje den staute ryttaren som redda jomfrua i naud slik eg hadde tenkt. No er ho neppe jomfru heller, så det var vel ikkje anna vente.

Knipsar sneipen ut på tunet og går inn i huset for å sjekke at alt er på stell før avreise. Det skal i alle fall sjå skapeleg ut for dei som skal ta over etter meg. Eit takk for sist til dei som stakk her i frå. At eg har klart å halde orden trass alt. Sjølvsagt var det eg som hadde odelen, men det kjendes ut som ei plikt, meir enn eit ynskje å ta over. Fordi ingen andre ville, så måtte eg. I stova er alt avskrudd. Fjernsynet er kopla frå. Både straum og antenne. Flugene i glaskarmen ligg der endå. Ingen teikn til snarleg oppstandelse. Dei får berre ligge. Ein veit jo aldri. Nok av dei som har gravlagd hamsteren sin fordi dei trudde den var daud, når faktum er at dei har ein tendens til å gå i dvale frå tid til annan. Då søv dei så tungt at ein fort skulle tru dei var daude. I staden vert det heile ein grøssar i reine Hitchcock-stil. Eg for min del vil helst ha ei meir sikker avslutning. Kort og brutalt. På kjøkkenet er alt oppvaska og står fint på plass der det høyrer heime. Kjøleskåpet og bosset er tømt. Ingen matrestar i verken skåp eller skuffer som fort lokkar til seg mus og anna utyske. Skal ikkje ha på meg at eg etterlet meg ein svinesti. Sig ned på benken at med det lange kjøkkenbordet. Bordflata ber merker av ei betre tid. Tida då eg var liten og framtida såg rosenraud og bekymringslaus ut. Her sat vi heile familien. Åt alle måltid i lag. Her gjorde vi ungane lekser. Teikna. Lagde julekort. Ikkje få handbakkonkurransar har vorte utkjempa her på tvers av bordet. Sjølv er eg regjerande meister utan å ha ei medalje eller pokal å vise til. Ikkje ein gong ein diplom. Rart med det som var dødsens alvor då  det stod på, men som eigentlig ikkje betyr det slag. No – i etterpåklokskapens lys.

Det har ikkje regna på lang tid. Støvskya står tett etter bilen på veg nedover mot hovudvegen. Like greitt så slepp eg å sjå barndomsheimen forsvinne i spegelen. Hadde tenkt at eg skulle motstå freistinga å sjå, men no slepp eg. Greitt med dei kampane ein ikkje treng å ta. Nede på hovudvegen ber det austover. Vegen mot hovudstaden, Europa og heile den vide verda. For dei som føler seg lokka av slikt. Så langt skal ikkje eg. Det held med ein av dei lange, beine tunellane der det er anledning til å sikte seg inn på ein av dei mange trailerane. Utan at dei kan vike unna. Kanskje dårleg gjort å gjere slik mot ein intetanande sjåfør, men han styrer reiskapen eg treng for å få gjort dette på ein sikker måte. Sikkert utfall for meg, og han kjem truleg i frå heile greia utan ei skråme. I alle fall fysisk. Han får ta det som ein mann som dei seier. Lurer forresten litt på korleis ein gjer det – tar ting som ein mann.

Ironisk nok er det ein strålande dag. Vegen går eit stykke langs eit vatn. Der dansar solstrålane over den lett krusande vassflata. Dei reflekterte strålane frå vatnet verkar minst like sterke som dei som kjem direkte frå kjelda. Solbriller er naudsynt. Musikken på fullt og armen kvilande i det opne sidevindauget. Greitt å gå ut med stil. Ser det står ein person på busslomma nedanfor bedehuset. Sikkert nokon som har vore på møte. Slikt har aldri vore noko for meg. Kan ikkje huske at eg nokon gong har trudd på noko som helst. Ikkje anna enn julenissen og tannfea. Ser no at det er ei dame. Som haikar. Uvist av kva grunn så har eg plutseleg stoppa. Eit lite stykke forbi denne dama som ynskjer skyss. Ser i spegelen at ho slit med seg ein diger ryggsekk mens ho prøvar å skunde seg bort til bilen. Det går sånn passe. Kunne sjølvsagt gått ut å hjelpt ho, men blir i staden sittande – prøvar å tenke over kvifor eg stoppa i det heile. Dette passar slett ikkje inn i mine planar for dagen. Det ville vore veldig dårleg gjort om eg kjørde vidare no før ho rakk fram. Men eg kan gjere det. Uvissa held meg attende lenge nok til at ho rekk fram til bilen. Ansiktet som stikk inn vindauget er eit einaste stort smil. Auga og smilehola viskar på ein augneblink vekk motstanden eg måtte ha for å ta ho på. Går ut å lempar den digre sekken opp i bagasjerommet, mens ho tar plass i framsetet.

– ”Tusen takk altså. No hadde eg nesten gitt opp håpet om å få haik” seier ho i det eg set meg inn igjen i bilen.

– ”Jau, det – er no berre kjekt det” svarar eg. Det var i beste fall ei kvit løgn.

– ”Er ikkje mange som tar på haikarar” held ho fram.

– ”Trudde ikkje det var nokon som dreiv med slikt lengre” seier eg utan at ho ser ut til å bite seg merke i det.

– ”Så – kor langt skal du då?” spør eg i håp om at det ikkje er så langt. I håp om å verte kvitt denne forstyrringa snarast råd. Slik at eg kan få gjort det som må gjerast. Før eg ombestemmer meg. Igjen.

– ”Oslo” svarar ho med ei uforskamma optimisme i stemma som berre kan bety at ho aldri har vore der før.

– ”Du då? Kor skal du?”

– ”Oslo” svarar eg med ein gong, utan å tenkje meg om. Nei, nei, nei. Kvifor i svarte sa eg det?

– ”Skal du? Då kan eg kanskje få sitte på heile vegen då?”. Ho er om mogleg endå meir optimistisk i stemma, og eg kjenner at ho ser på meg med dei store håpefulle auge sine. Prøvar å komme på ein god grunn til at det dessverre ikkje lar seg gjere. Kjem sjølvsagt ikkje på noko. Prøvar å virke opptatt med å få bilen ut på vegen for å vinne meir tid. Det er så lite trafikk at det er ikkje mykje tid å få kjøpt. Eg må krype til korset. Har ikkje ballar til noko anna denne gongen heller.

– ”Jo, det – skulle vel gå greitt det”

Ho har på seg shorts. Ser ut til å vere ei avklipt dongeribukse. Kan for so vidt like godt ha vore laga slik for det eg veit. Uansett heng det kvite trådar nedover dei brune låra hennar. Prøvar å få det til å verke naturleg kva gong blikket glir vekk frå vegen og bort på ho. Det lange lyse håret bølgjer nedover skuldrene. Under ei litt stor skjorte har ho på seg ein kvit singlet med passeleg utringing. Undrar meg over at eg aldri har lagt merke til henne før. Trudde eg hadde oversikt over damene i området. I alle fall dei som er so fine som ho her. Grunnen er gjerne at ho er i yngste laget for meg. Kanskje. Det viser seg at ho er dottera til presten her i nabobygda. Der har vi gjerne den eigentlege grunnen. Vi har rett og slett ikkje vanka i dei same kretsane. Så hadde det kanskje ikkje vore så dumt med litt guddommelig påfyll ein gong i blant. Hadde berre eg vist at han hadde slike eksemplar i flokken sin. Den sniken.

Praten går lett. Lenge sidan eg har konversert med det motsatt kjønn så pass bekymringslaust. Det er som vi tenkjer heilt likt. Så ler ho av vitsane mine, og det utan at det verkar påtatt. Nesten som eg vert forelska. Når ho ser på meg er noko i blikket hennar som får meg til å undre på om ho føler det same. Det ville vore for godt til å vere sant. Men ein skal aldri sei aldri. Mirakel har sikkert skjedd før. Er det rett og slett sjefen sjølv der oppe som har sendt ho for å hindre meg i gjere noko dumt? Vist eg kan få ho her så skal eg gladeleg gå i kyrkja kvar søndag. Trur eg. Skal i alle fall prøve så godt eg kan. Vi har kjørt i mange timar no. Turen vart noko lengre enn planlagt for min del. Kjenner svolten gneg. Foreslår at vi stoppar og tek oss ein matbit. Eg skal spandere sjølvsagt.

Desse vegkroene er ikkje akkurat noko å skrive heime om. Men dei gjer vel sin misjon. Er i alle fall mett. Tilbake i bilen leita eg etter noko romantisk musikk, men kva skulle vere? Går for Chris Isaak – Wicked Game. Kanskje ikkje veldig romantisk når eg tenkjer meg om. Ikkje om ein høyrer skikkeleg etter. Får tru ho ikkje gjer det. Er no uansett fin køyremusikk.

– ”Kor langt er det igjen til Oslo trur du?” spør ho.

– ”Tja, litt over ein time vil eg tru. Mindre enn to i alle fall.” svarar eg.

– ”Supert! Då skal eg sende ei melding til typen min og sei at vi møtast snart” seier ho. Det er mogleg ho seier noko meir, men det får eg i så fall ikkje med meg. Det kjennes ut som nokon har slått meg midt trynet. Hadde eg stått oppreist hadde eg sege i hop som ein skadeskoten hjort. Ho har altso ein type ventande der framme. Så har eg nok ein gong missoppfatta situasjonen. Eg som syns vi hadde fått så god kontakt. Eg som trudde det endelig var min tur. Her fraktar eg ho i staden rett i hendene på ein annan kar. Det mørknar att. Innvendig. Rundt svingen der framme kjem det til syne eit digert beist. Klar til å angripe med nådelaus kraft. Klar til å gjere ende på det skadeskotne dyret. Med nok fart og tyngde til å utslette alle små usselige kryp som kjem i vegen. Beistet har lys både høgt og lågt. Ein trailer med utanlandske skilt. Ho er for oppteken med telefonen til å legge merke til den urovekkande duringa når hjula kryssar midtlina. Først dei på venstre side. Like etter dei på høgre. Møter blikket til karen i førarhuset. Han ser redd ut. Desperat. Men han kan ikkje gjere noko. Det er for kort tid til det. Det hjelp ikkje å tute. Sjølv om alt går i sakte film kan han ikkje gjere enn anna å vente på det uunngåelege. Dashbordet hans er fullt av lys og flagg. Han har eit namneskilt rett framfor seg – Janek. Ho har tydelegvis oppdaga kva som er i ferd med å skje. Set i eit skrik like skingrande som ein gris på veg til slaktebenken. Eg held blikket til Janek. Prøvar med det å signalisere at dette er heilt ok. Det er ikkje hans feil. Tre tilfeldige personar. Eit tilfeldig møte. Det er berre ein av desse tinga i livet som berre må gå sin gang. Janek sin trailer har veldig sterke lys. Spesielt på nært hald. Kvitt lys. Overalt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s