You learn

Det kjem som ei stor overrasking då Lisbeth seier at ho ikkje vil vere i lag med han meir. Sånn heilt ut av det blå. Ho hadde jo sagt at ho ville elske han always forever den fredagskvelden i baksetet på Asconaen. Det var då Donna Lewis kom på anlegget og song «I love you always forever» ho sa det. «Ja, det gjer eg» hadde ho sagt. Han skjønte ikkje kva ho meinte med det. Då lo ho litt og sa «Eg elska deg vel – always forever». Det betyr for alltid skulle han meine. Og no står ho her å seier at det er slutt. «Men vi kan jo vere venner» sa ho og. «Æh – ja det kan vi» svarte han i ørska. Han skjønar ikkje heilt kva som har skjedd. Dei som nett hadde tre-vekers-jubileum. Ho var den første kjærasten han hadde hatt. At det skulle vare always forever på første forsøk var kanskje litt optimistisk, men noko lengre enn dette hadde han no venta.

Det er vel ikkje anna å gjere enn å gå heim. Etter kvart som han får gått av seg litt av skuffelsen går humøret meir over i sinne. Venner liksom. Det kan ho berre gløyme. Han er så sint at han sparkar hardt i autovernet. Det gjer ganske vondt, men han latar sjølvsagt som ingenting og går vidare – lett haltande. Når han får tenkt seg endå litt meir om så var det i grunn ikkje anna å vente. Det er noko med damer som høyrer på Alanis Morissette. Dei blir litt vanskelege å ha med å gjere. Ho gav han ein Morissette-CD i gåve på tre-vekers-dagen deira. No i ettertid ser han at det truleg var eit hint. Men godtruande som han er, tok han sjølvsagt ikkje det. Den CDen skal i alle fall rett i boss når han berre kjem seg heim. Litt irriterande at det er ein ganske god CD.

Når han no veit korleis det kjennes ut å bli dumpa, er han usikker på om det er verdt å utsette seg for den faren igjen. Det er ikkje berre i foten det gjer vondt. Det er fleire fisk i havet har han hørt folk seie i slike situasjonar. Men han har eigentleg aldri vore spesielt begeistra for fisk. Han er meir ein kjøtmann. Han er truleg av den maskuline typen som passar best aleine. Der han går langs vegen føler han seg som ein einsam cowboy på veg mot solnedgangen. Kanskje han skulle satse på hest.

Ein «Jagged little pill» høyres ikkje ut å vere så lett å svelgje. Å kaste denne CDen er heller ikkje det han helst vil. På ei anna side er han litt bitter. Før den går i bosset skal han i alle fall høyre «Ironic» ein siste gong. Eller kanskje «You Learn» passar betre på ein dag som denne. Han kjenner seg godt att i tekstane. Spesielt no. Det er noko bittert med Alanis og songane hennar og. Men det er vel gjerne slik livet er. At ein får servert pillar i ulike formar og fargar. Nokre vanskelegare å svelgje enn andre. Etter nærmare ettertanke er det kanskje litt forhasta å kaste den CDen no så raskt. Det kan jo hende ho angrar i morgon.

 

Advertisements

Det er ei tid for alt

Utsikta frå varden er upåklageleg. Her i frå ser ein om lag heile den langstrakte dalen. Heilt til endes kan ein sjå. Det er i grunn berre kvaliteten på auga det står på. Eller kikerten om ein har det. Anders har ein veldig god kikert. Han set ofte her og ser utover. På alle gardane. Nokre meir velhaldne enn andre. Han ser rett ned på huset og garden der han og broren Knut bur. Ein av dei velhaldne om han skal sei det sjølv. Og det må han nok for det er neppe nokon andre som seier det. Garden ligg for seg sjølv heilt innerst i dalen. Rett under fjellet der Anders no set og kviler. Sjølv om han framleis er ganske sprek har åra sett sitt preg på kroppen. Det er ikkje med like lette steg han forserer liene og bakkane no som før. Men det skal mykje til for å hindre han i ta turen opp her. Han vert aldri lei denne utsikta. God trim er det og. Minst tre gonger i veka. Det er han som alltid har vore den spreke av dei to. Dei siste åra, spesielt det siste, har vore hardare for Knut enn han sjølv. Dei har budd på garden heile livet. Det har sjølvsagt vore damer innom, men ingen av dei fall i smak. Det er i alle fall den forklaringa dei sjølv brukar å komme med om temaet skulle komme opp. Det er lenge sidan det var for seint for slike ting så det er ikkje så mykje å dvele over no. Anders ser på klokka. Det er på tide å komme seg ned att. Postmannen kjem snart med trygda. Det er Anders som tek seg av slike ting. Foreldra såg tidleg at Knut var meir av den praktiske sorten. Etter at dei tok over har Knut hatt ansvaret for bygningane og maskinene på garden. Anders har tatt seg av papirarbeid og økonomi. Resten har dei delt på.

Anders har så vidt sett seg på trappa då postbilen svingar inn på tunet. Vanlegvis puttar han posten i kassa, men trygda vert levert på døra ein gong i månaden. Han helsar, men vert sittande. Han er meir sliten etter turen enn han likar å innrømme.

– «God dag. Står til?» seier postmannen som har sveiva ned ruta. Han heiter Harald og har kjørt denne ruta fast i mange år. Sikkert snart 30.

– «God dag. Jau då, ein kan vel ikkje klage» svarar Anders, og håpar på at Harald har tenkt å komme ut av bilen med posten og trygda slik at han slepp å røyse seg.

– «Flott vær i dag.» Harald ser ned i veska si mens han snakkar.

– «Det er ikkje så verst. Har nett vore opp på varden ein tur.»

– «Du helde deg godt. Kva Knut drive med då? Lenge sidan eg har sett han.»

– «Nei du veit – han har no alltid eit prosjekt på gong.»

– «Han har vel da. Ja, ja, eg har no med meg trygda i dag.»

Anders er begynt å bli irritert. Det er tydeleg at Harald ikkje har tenkt å komme ut av den pokkers bilen, så han må nok pent røyse seg. Men han skal no alltids greie det, sjølv om både kne og korsrygg protesterer. Han får retta seg ut, og går med bestemte steg bort til bilen. Han signerer slik som vanleg og får post og pengar i retur. Dei har bedt om å få trygda utbetalt kontant. Stolar ikkje det slag på desse bankane. Etter at all nødvendig høfleg prat er gjort unna kan dei omsider avslutte samtalen og gå kvar til sitt. Anders går inn på kjøkkenet. Knut ligg på divanen inne i stova. Dei krangla i dag tidleg. Anders meiner dei burde legge ned. Det er ikkje økonomi i sauedrift lengre. Sjølv ikkje på den spartanske måten dei driv. I alle fall ikkje i forhold til arbeidsmengda. Dei vert ikkje yngre med åra heller. Kanskje dei kunne flytte til Spania slik som mange andre på deira alder har gjort. Knut ville ikkje høyre snakk om noko slikt.

– «Sliten i dag?» ropar Anders, men får ikkje noko svar. Ikkje så uvanleg det. Knut er ikkje av den pratesalige sorten. Ein kvalitet som ikkje gjorde det lettare å få damene til å bli verande på garden. Det vert ikkje spesielt betre når han er sur.

– «Kaffien er vorten kald så eg set på ei ny kanne.» Han får ikkje heilt tak i svaret frå stova, men tar det uansett som eit ja. Knut er ikkje den som seier nei takk til kaffi. Han lagar seg to skiver med smør og sukker mens han ventar på at kaffien skal renne ned. Han finn fram eit fat, to koppar, heller kaffien over på termosen og tar alt med seg inn i stova. Knut ligg med avisa over ansiktet slik han brukar å gjere når han vil sove, eller berre ha litt tid for seg sjølv. Det hindrar ikkje Anders i å prate i veg.

– «Eg har tømt i kaffi til deg altso» seier han og set seg i godstolen. I frå den ser han ut vindauga som vender mot sør og vest. Med utsikt til løa, bøen og vidare nedover dalen. Her sit han ofte og filosofera over livet. Tenkjer på om alle dei vala han har gjort i livet har vore dei rette. Han tenkjer ofte på ho eine som glapp. Det var noko heilt spesielt mellom dei to. Men det vart ikkje til at han gjorde noko med det. Til slutt vart ho lei av å vente. Er det noko han angrar på så er det at han let ho gleppe. Det, og at han endå ikkje har fortalt Knut at slaktebilen alt er tinga. Dei har diskutert drifta mange gonger, men dei vert aldri einige. Til slutt bestemte Anders seg for at no var det nok. Utan å informere Knut har han ordna det slik at i morgon tidleg kjem slaktebilen og hentar alle sauene. Han burde sikkert fortelje det snart.

Neste morgon står Anders på tunet og ser slaktebilen forsvinne nedover vegen. Det er så vidt sola greier å halde seg over fjellryggen. Einaste skya i sikte er frostrøyken rundt hovudet hans. Det er ei sky inne i Anders og. Det var meir sårt å sende frå seg sauene enn han hadde sett føre seg. Men no er det gjort. Sjølv om det er vemodig kjenner han og at skuldrane letnar. Knut reagerte overraskande roleg når Anders omsider fekk fortalt kva som var i gjere. Kanskje han var glad for at Anders hadde tatt valet for dei. Så slapp han sjølv. Men han ville ikkje vere med ut når sauene skulle hentast. Anders går inn på kjøkkenet. Set på litt kaffi. På golvet står kofferten ferdig pakka. Flybilletten til Spania ligg på bordet. Om litt kjem taxien. Anders tek med seg termosen og to koppar inn i stova. Knut ligg på divanen med avisa over ansiktet.

– «Eg har tømt i kaffi til deg altso» seier han og set seg i godstolen. Ein siste gong sit han her og ser utover det heile. Ein siste gong før turen går sørover til varmare strøk. Livet her på garden har vore godt. Men no er tida inne for å bryte opp. Det er ikkje det same lengre. Taxien er komen. Han tar med seg koppane ut på kjøkkenet, slår ut resten av kaffien, vaskar dei raskt i kaldt vatn og set dei til tørk i stativet. Så tar han med seg kofferten og billetten ut på trappa. Låser døra bak seg og set seg i taxien som skal ta han til flyplassen. Knut ligg på divanen i stova. Med avisa over ansiktet. Slik han har gjort det siste halve året.

Ingen veg tilbake

Det er trettisju fjøler på veggen. Trettisju lengder med ståande furupanel. Heile lengder av første sortering. Lite kvist, ingen skøytar. Eg har sete her i heile kveld og berre sett på den veggen. Telt fjøler. Fleire gonger for å vere sikker. Ein gong kom eg til trettiåtte, men det var feil. Det er trettisju. Eg tel dei ein gong til for å vere sikker – og for å gløyme.

Det er først når ein tek ned eit bilde ein legg merke til kor mykje det ein gong så trekvite furupanelet har falma. Då alt var nytt var heile veggen slik. Lys og fin. Den gongen trudde vi det kom til å vere slik for alltid. Sjølv om vi inst inne veit at slik er det ikkje. Vi vil ikkje innsjå at ting kan endre seg. Men alt falmar med tida. Spesielt furupanel. Vi legg berre ikkje merke til det. Vi merkar ikkje så godt endringar som går gradvis. Ein lys firkanta flekk på veggen minner om det som ein gong var. Om ei stund vil den og vere vekke. Så er alt gløymt.

Eg prøvar å overhøyre bankinga på døra. Du vil inn, men eg bryr meg ikkje. Vil ikkje snakke med deg. Ikkje no. Du kjem rett inn likevel, med skoa på. Rett frå den skitne gata og inn på parketten. Kastar jakka di på golvet. Eg møter ikkje blikket ditt, men eg veit korleis det ser ut. Eg har sett det før. Røyser meg og går ut på kjøkkenet. Spør om du vil ha kaffi, men du svarar ikkje. Du spør meg i staden korleis eg kunne gjere noko sånt. No er det min tur til ikkje å svare. Brukar ekstra lang tid på å lage ei heil kanne kaffi som ingen kjem til å drikke. Alt for å utsette samtalen lengst mogleg.

– «Har du tatt ned bilde og?!» ropar du frå stova. Ikkje uventa, men det tok lengre tid enn eg hadde trudd. Rekna med at du ville oppdage det med ein gong.

– «Lettare å ikkje tenkje på det då» seier eg i det eg kjem inn igjen i stova. Har med meg kanna og to koppar som blir plassert på sofabordet. Synk ned i stolen der eg har tilbrakt kvelden. Ingen av oss seier noko meir på ei stund. Eg høyrer du trekk pusten slik du brukar å gjere rett før du skal til å sei noko alvorleg. Men det kjem ingenting. På tredje forsøk får du det til.

– «Vi kunne ha prøvd eit eller anna» seier du.

– «Nei – det var ingen annan utveg» protesterer eg med meir kraft i stemma enn eg hadde tenkt.

– «Er du heilt sikker på det?» Eg kjenner at du ser bedande på meg. Ein liten augneblink vert eg usikker. Kanskje det var noko vi kunne ha gjort? Men eg skubbar tanken fort frå meg. Har vore igjennom dette mange gonger før. Det var ingen annan utveg.

– «Ja – eg er heilt sikker» svarar eg. Litt meir dempa denne gongen. «Vi har brukt nok pengar på den bilen. Var på tide å skrape den no.»

Jasså, du er her du og?

– «Jasså, du er her du og?»

Eg snur meg i retning av lyden og får augekontakt med avsendaren. Blikket bekreftar at det var meg vedkommande snakka til. Ansiktet verkar kjent, men kjenner eg deg? Ansiktsuttrykket ditt seier ja. Panikken kjem snikande. Prøvar febrilsk å tvinge fram eit namn, men hjernen har aldri vore tommare.

– «Joda – du og ser eg» seier eg for vinne tid. Smiler, men er ganske sikker på at det ser minst like stivt ut som det kjennes.

– «Kjekt å sjå deg» seier du og smiler.

– «Jau – takk det same», fylgjer eg opp. Nærmast på autopilot. Svetten renn nedover ryggen sjølv om det eigentleg ikkje er så varmt her. Studerer vaskelappen på t-skjorta eg har i handa inngåande som om namnet ditt skulle stå der.

– «Lenge sidan sist» seier du og kjem endå nærmare. Eg ryggar eit lite steg som eit skremt lite dyr som er i ferd med å bli pressa opp eit hjørne. Det har framleis ikkje dukka opp eit namn.

– «Ja, er ei stund sidan no» svarar eg. Eit relativt trygt svar som held meg flytande ei lita stund til. Forhåpentlegvis lenge nok til at namnet ditt dukkar opp frå ein mørk stad der inne.

– «Det må ha vore på den famøse festen du veit» seier du og ler. Har eg vore på ein slik fest? Eg veit ikkje. Kan ikkje huske noko som helst.

– «Kan stemme det» seier eg likevel. Herregud dette blir berre verre og verre. Eg kunne ha spurt, men no er det for seint. Forbannar meg sjølv. Svikta av min eigen hukommelse. Kva gjer eg no?

Love og sånt

Eg trur ho veit at eg lika ho. Eg trur òg at ho veit at eg veit at ho veit det. Eg trur kanskje ho likar meg og. Dersom det er tilfelle det eg trur eg veit, så er det jo ikkje noko å vere redd for. Då er det berre å hoppe i det. Få det gjort. Men eg veit ikkje. Eg berre trur. Det kan jo godt hende eg eigentleg ikkje veit det eg trur eg veit. Då blir det forferdeleg flaut vist eg hoppa i det. Heilt krise rett og slett. Då kan eg ikkje vise meg blant folk igjen. Må rett og slett flytte her i frå. Men det kan eg jo gjere. Det går jo heilt fint. Folk flyttar heile tida. Ingen som har tatt skade av det. Tvert om faktisk. Ut å sjå verda. Det er berre sunt. Kan ikkje gå rundt her heile livet. Det er ikkje sunt. Burde jo prøve å bu i ein skikkeleg storby. Det burde i grunn alle prøve ein gong i livet. Ikkje sånn for alltid, men ei lita stund. Men finst det store nok byar i Norge? Neppe. Bør satse stort når det først skal satsast. Ikkje vits i noko sånn halvhjerta greier heller. Då kan ein no like godt drite i det. Men det er litt skummelt og. Heilt aleine i ein framand by. I eit framand land. Eit land der eg ikkje kan språket ein gong. Nei det går ikkje. Eg må jo kunne snakke med folk. Det må bli eit land der dei snakkar engelsk. Skikkeleg teit at eg ikkje tok språk i valfag på skulen. Skulle sikkert ha følgt betre med i engelsken og for så vidt, men det får gå. Forresten ikkje so veldig mange land der dei snakkar engelsk. Er vel berre England det. Ja og så USA selvfølgeleg. Pokker ta. Skulle ha tatt språk på skulen. Tysk eller spansk eller noko. Eller – tysk snakkar dei vel berre i Tyskland? Dit gidd eg no ikkje å reise. Spansk derimot – det snakkar dei overalt. Skulle tatt spansk, men det gjorde eg då altså ikkje så då blir det England – eller USA. Forresten så snakkar dei jo engelsk i Australia og, men det blir for langt. Orka rett og slett ikkje å sitte på fly så lenge. Er no litt langt til USA og for så vidt. England er meir passeleg. Skulle no ha klart å gjort meg bra forstått i Sverige. Dit kan eg jo køyre. Så slepp eg heile flytullet, med innsjekking og sikkerheitskontroll og sånt. Men det blir jo veldig trasig å reise aleine. Kanskje eg skal spørje om ho vil vere med. Det hadde vore noko. Då skulle vi fått det fint. Men då må eg først finne ut om ho lika meg. Det trur eg ho gjer. Eg lika i alle fall ho.

No har vi stått her i sikkert 5 minutt utan at nokon har sagt noko. Etter «Hei» gjekk praten i stå kan du sei. Og no er det ikkje fleire steinar igjen i vegen å sparke vekk heller. Det er vel berre å få det ut. Men eit eller anna hindra meg i å sei det eg vil sei. Ei propp i systemet. Eg veit ikkje kvifor. Sikkert fordi eg innerst inne ikkje har lyst til å flytte. Det er jo trass alt ganske fint å bu her. Her veit eg korleis ting er. Språket kan eg flytande. Kvifor er det forresten eg som skal flytte? Det kan no ho gjere. Eg har no ikkje gjort noko gale. Kjærleikens vegar er usaklege, eller kva dei no enn seie. Ikkje noko eg kan gjere med det. Dersom ho skal legge kjeppar på vegen så kan no jaggu ho berre flytte. Ja det syns eg. Plutseleg er det som proppa forsvinn og ut kjem det eg har på hjarte. «Eg trur eg elskar deg for pokker.» I ettertid er det lett å sei at val av ord kanskje ikkje var det aller beste. Men når sant skal seiast så var det ikkje slik det høyrtes ut inne i hovudet mitt i det knapt kvarte sekundet eg tenkte meg om før eg hoppa i det. Eller tenkte og tenkte. For å vere heilt ærleg var det litt kaos inni der så eg veit i grunn ikkje kva som var planen å sei. På ei anna side – eg trur det funka litt. Ho berre smilte. Eg trur vi er i lag no. Vi kyssar i alle fall.

Røykepause

Han står ute på trappa. Eg nikkar så vidt i det eg kjem ut, vurderer ein augneblink om eg skal slenge på eit hei og, men vil ikkje verke påtrengande. Han nikkar ikkje, men derimot seier han «Hei». Hjernen min svarar automatisk før eg sjølv får vurdert situasjonen.

– «Heilo», er det som kjem ut. Ei bastardkryssing av hei og hallo. Det får meg til å kjenne meg som ein idiot som ikkje greier å snakke. Flott, tenkjer eg. Trur eg skal halde godt kjeft frå no av. Det er berre tilfeldigheiter som gjer at vi brukar å trenge ein røyk med same intervall. Med mindre han spør meg om noko. Då er det best å svare eller så framstår eg verkeleg som ein idiot. Han smiler, men seier ikkje noko. Sjølvsagt smiler han. Han må sikkert konsentrere seg for ikkje å le høgt av mi patetiske helsing. Sjølv fyrer eg på sigaretten og tek eit sikkeleg magedrag.

Så står vi der. Side om side på trappa som er i grenseland lita når ein skal stå der med folk ein ikkje kjenner. To går an, men fleire er heilt krise. Heldigvis skjer det heller sjeldan. Slik har vi stått nermast kvar dag no i eit par veker. Utan at det har vorte sagt stort. No er ikkje eg den som brukar å prate mest og høgast, snarare tvert i mot, men sjølv eg tykkjer dette begynner å bli litt – underleg. Føler på at stemninga er litt trykkande. Kanskje han føler det same. Kanskje han er endå mindre flink til å ta initiativet til slikt enn eg er. Kan rett og slett hende at han ventar på at eg skal ta ordet. Men kva skulle vi ha snakka om? Akkurat no er hovudet aldeles tomt. Ansvaret for å bryte isen ligg plutseleg på meg. Eit slikt ansvar tynger og har jaga vekk ein kvar fornuftig tanke eg kan ha hatt på eit tidspunkt. Eg kremtar litt for liksom å ta sats. Om ikkje anna for å klargjere stemma. Men det blir med det. Eg er kald, men svetten pipplar fram både i panna og på ryggen. Nokon burde sei noko. Det verkar ikkje for at han har tenkt å ta ordet. Så vi vert berre ståande der, heilt stille. Begge stirer stivt ut i regnet. Det har regna jamt lenge no. Eg kan faktisk ikkje huske kor tid det sist var godver. Kanskje han huskar det.

– “Dårlig ver vi har fortida” seier eg til slutt.

– “Ja” svarar han. Kort i replikken, men eg er snar med å følge opp.

– “Får no tru da kjem seg snart.”

– “Ja – vi får tru det” svarar han, nesten litt motvillig verkar det som. Eller er han versjuk han og? Han gjev i alle fall ikkje uttrykk for at han var tenkt å komme med noko meir. Det er nesten som eg håpar at Ruth frå økonomi skal dukke opp. Ho som bablar i veg om alt mellom himmel og jord. Det å få i gong ein samtale kan ofte vere som å fyre opp i ein ukjent vedomn. Gjer ein det rett tek flammane over og resten går av seg sjølv. No er eg derimot på det punktet der ein prøvar å blåse akkurat passleg på dei aller siste glørne før dei døyr heilt vekk. Det kan gå enten eller.

– “Ikkje mykje til sommar ditta her.” seier eg. No kjem svaret raskare.

– “Tja – heilt normalt på disse trakter.” seier han. – “E no sånn det bruka å vere”. Overraska over utsagnet blir eg nesten litt indignert på vegne av det norske veret.

– “Nei, det er no ikkje det. Va no mykje bedre i fjor”.

– “Mulig det – eit hederleg unntak” seier han og sender ei spyttklyse arrogant ut i regnet. Av ein eller annan grunn blir eg ståande å sjå på at den vert tynna ut av den strie straumen av regndråpar og til slutt forsvinn heilt. Det kunne eg gjort og kjenner eg, forsvinne heilt, men er ikkje heilt ferdig med røyken. Samtalen har stagnert og det vert stille ei stund.

– «I Brasil er det ingen som snakkar om veret» seier han plutseleg.

– «Hæ?» svarar eg.

– «Eg har budd nokre år i Brasil. Der snakkar dei aldri om veret» seier han, som om det skulle oppklare alt. Han skjønar sikkert at eg treng litt meir for å forstå samanhengen.

– «Altso – der er det alltid sol.» Så knipsar han røyken ut i regnet og går inn. Sneipen landar i ei pøyle som har samla seg over eit kumlok som tydelegvis er tett. Gloa sloknar umiddelbart. Eg vert ståande igjen å fundere. Vanskeleg å sjå føre seg ein stad der det alltid er sol. Tenkjer at eg er glad eg ikkje bur i Brasil. Kva skulle eg då ha snakka om?

 

Spanish Steps

Must have been walking
Don’t know this place
Somebody stopped talking
It is written in my face

Thought I’d never leave you
Thought I’d never dare
But I watched you going under
That’s a thought I could not bear

Spanish steps – Morten Harket

Så fort den siste sikkerhetskontrollen på Gardermoen er passert, og vi finn oss blant eit hav av moglegheiter og fantasiske kupp i tax free-en, kjenner eg at skuldrane senkar seg. No er det liksom gjort. Ingenting som kan klusse til reisa no slik at vi ikkje kjem oss til Roma likevel. For er det noko vi treng, så er det denne ferieturen. Rett nok berre ei langhelg, men likevel. Vi har begge jobba alt for mykje den siste? Ja, kor lenge snakkar vi om eigentleg? Siste året, minst. Siste to åra. Tre. Det har i grunn vore eit jag sidan studietida. Eit rotterace for å komme seg opp og fram. Det har vore som å springe framfor oksane i Pamploa, berre at ein aldri kjem i mål. Alltid ei ny etappe. Det går fort på humøret. Småting blir av ein eller anna grunn kjempestore. Men no skal det bli betre. Berre vi får slappa av litt.

Senga på hotellet er god den. Alt for glatt laken sjølvsagt, men elles behageleg å ligge i. Det skulle jo for pokker vere råd å sove. Kjenner på ei sitring i heile kroppen. Snur meg kvart trettiande sekund. Uråd å finne ei stilling der kroppen slappar av. Det vert ikkje akkurat betre av å høyre på den infernalske pustinga di. Blir gal av plystrelyden i nasa kvar gong du trekk pusten. Sparkar deg i leggen slik at du snur deg andre vegen om ikkje anna. Endeleg blir det stille ei lita stund.

«No må du stå opp!» Det er berre så vidt augene lar seg opne. Kroppen strittar i mot so godt den kan. Trøttare no enn når eg la meg. Vi har ikkje reist til Roma for å ligge inne seier du. Vi må ut å sjå. Det er so mykje å sjå. Spørs om vi rekk alt. I alle fall ikkje om eg blir liggande her. Seier du. Eg – har hovudverk.

Kelneren kjem med den tredje vinflaska. No har vi det fint. Sittande her på fortausrestauranten, med sola i ansiktet og god vin i glaset. Kjenner at kroppen slappar av. Svevande på ei sky. Vi burde kanskje ikkje seier du. Slapp av seier eg. Ingenting vi skal rekke. Kjenner irritasjonen begynne å vekse i meg, men skyller den ned eit heilt glas vin. Alt er fint igjen.

Plutseleg står eg der. Ser nedover ei trapp eg ikkje kjenner. Folk ser på meg. Men ikkje som om eg var ein kjendis. Blikka viser meir avsky enn beundring. Eg ser på meg sjølv. T-skjorta som til vanleg er kvit er farga raud. Det er delvis buksa og. Er det raudvin? Tomatsaus? Huskar ikkje. Vart eg så full? Vi tok det vist heilt ut denne gongen. Men det er viktig å sleppe seg litt laus. Det gjer jo ingenting, når vi er so langt heime frå. Ingen som kjenner oss her. Men kvar er du? Du er ikkje med meg. Prøvar å huske. Kanskje du gjekk tilbake til hotellet. Kanskje du var trøtt. Sjølv om det er so mykje vi skulle sett. Treng å kvile du og. Kniven i handa fortel ei anna historie.